Ołtarz (łac. Ara, dop. Arae, skrót Ara) – słabo widoczny, 63. co do wielkości na niebie, gwiazdozbiór nieba południowego i leżący w obrębie Drogi Mlecznej, na południe od Skorpiona, znany już w starożytności, pierwotnie jako Stół Ofiarny. W Polsce niewidoczny. Liczba gwiazd widocznych nieuzbrojonym okiem: około 30.
Mity i legendy Wiele wczesnych kultur rozpoznawało ten gwiazdozbiór na swoim niebie. Ołtarz jest leżącą najdalej na południe konstelacją, znaną starożytnym astronomom. Hebrajczycy interpretowali gwiazdy Ołtarza albo jako ołtarz, który Noe zbudował po przeżyciu Potopu, albo jako ten, który Bóg kazał zbudować Abrahamowi dla złożenia ofiary z Izaaka. Ołtarz wiązany jest z dwoma mitami greckimi. W pierwszym ołtarz z nieba utożsamiany był z ołtarzem, przed którym bogowie składali śluby z posłuszeństwa przed podjęciem walki z Kronosem i tytanami. Według drugiego mitu Zeus po zgładzeniu ojca (Kronosa) i podziale władzy między swoich braci i siostry umieścił ołtarz pośród gwiazd na pamiątkę. Dla Rzymian był to ołtarz, na którym palono kadzidło dla zmarłych.