bolszewicy faktycznie przejęli również kierownictwo w ryskiej Radzie Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, zaś w czerwcu – w Socjaldemokracji Łotewskiego Kraju, w której dotąd istniała również frakcja związana z mienszewikami. Na zjeździe partii w czerwcu 1917 r. Stučka i Daniševskis przejęli przywództwo w KC organizacji, która przyjęła nazwę Socjaldemokracji Łotwy.
W lipcu 1917 r. partia bolszewicka została zdelegalizowana w związku z próbą obalenia Rządu Tymczasowego (tzw. dni lipcowe w Piotrogrodzie). Także łotewscy bolszewicy kontynuowali działalność w podziemiu. Możliwość publicznej aktywności odzyskali w końcu sierpnia, po tym, gdy stanęli po stronie Rządu przeciwko gen. Korniłowowi. Wybory do Stałej Rady Krajowej Liwonii we wrześniu 1917 r. zakończyły się sukcesem bolszewików, którzy uzyskali 67–70% głosów do Rady, przy jedynie 30% oddanych na łotewski narodowy Związek Chłopski. Na Łotwie bolszewicy zdominowali również rady żołnierskie. Po rewolucji październikowej i przejęciu przez bolszewików władzy w Piotrogrodzie łotewscy bolszewicy przejęli również władzę na północno-wschodniej Łotwie i kontrolowali to terytorium do lutego 1918 r., kiedy zostało zajęte przez wojska niemieckie. lewo|mały|Delegacja radziecka w Brześciu w styczniu 1918. Siedzą od lewej: Lew Kamieniew, Adolf Joffe, Anastasija Bicenko.