Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka (1918–1920) Rosja Radziecka wypowiedziała pokój brzeski 13 listopada 1918 r., po podpisaniu przez Niemcy rozejmu w Compiègne. W miarę wycofywania się Niemców jednostki Armii Czerwonej wkraczały na opuszczane przez nie ziemie łotewskie. Do 10 grudnia kontrolowały już Łatgalię. 4 grudnia 1919 r. w Rydze odbyła się tajna narada bolszewików zasiadających w radach robotniczych w Rydze i w Valce. W jej trakcie wyłoniono rząd przyszłej radzieckiej Łotwy, a Pēterisa Stučkę wyznaczono na jego przewodniczącego. 10 grudnia Ryska Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich na tajnym posiedzeniu udzieliła temu rządowi swojego poparcia. 17 grudnia rząd Stučki wydał manifest, w którym ogłosił powstanie socjalistycznej Łotwy. Zapowiadał w nim zniesienie wielkiej własności ziemskiej, nacjonalizację przemysłu i ośmiogodzinny dzień pracy. Socjalistyczna Łotwa miała podjąć walkę z Niemcami, wspierającymi Rząd Tymczasowy Łotwy niepodległej, utworzony w listopadzie 1918 r. 22 grudnia rząd Stučki przeniósł się do Valki. Tego samego dnia Rada Komisarzy Ludowych RFSRR uznała niepodległość Łotwy radzieckiej.