Stučka był do tej pory przeciwnikiem niepodległości Łotwy, która w jego przekonaniu powinna być częścią socjalistycznej Rosji. On i inni łotewscy bolszewicy byli przekonani, że państwo łotewskie było za małe, by być faktycznie suwerenne. w 1918 r. zgodził się jednak proklamować niepodległość Łotwy, by pozyskać tych robotników łotewskich, którzy popierali ideę samodzielnego państwa.

28 grudnia 1918 r. rząd Stučki wydał dekret o nacjonalizacji ziemi, jednak zamiast spodziewanego przez chłopów łotewskich uwłaszczenia zalecał tworzenie wspólnot rolniczych zarządzanych przez rady. Decyzja ta zraziła do rządu Stučki wielu biednych chłopów, tym bardziej, że konkurencyjny łotewski rząd Kārlisa Ulmanisa zapowiadał uwłaszczenie powszechne.

Na przełomie stycznia i lutego 1918/1919 jednostki Armii Czerwonej wkroczyły do Rygi, którą w pośpiechu opuścił rząd Ulmanisa i ochraniające go jednostki Bałtyckiej Landeswehry. W nocy z 3 na 4 lutego ryski Komitet Wojskowo-Rewolucyjny przekazał kontrolę nad miastem rządowi Stučki. W dniach 13–15 stycznia 1919 r. I Zjazd Delegatów Robotniczych Łotwy przyjął konstytucję Łotewskiej SRR na podstawie projektu przedstawionego przez Stučkę. Potwierdzono również pozycję Stučki jako przewodniczącego rządu radzieckiej Łotwy.