W 1895 został dyrygentem weimarskiej opery, zastępując Eduarda Lassena (po szybkiej rezygnacji d’Alberta, zastąpił go Bernhard Stavenhagen). W latach 1898–1902 mieszkał we Frankfurcie nad Menem. W 1904 zastąpił Josepha Joachima na stanowisku dyrektora w berlińskiej Hochschule für Musik.
Życie prywatne thumb|D’Albert z trzecią żoną Hermine na fotografii Georga Brokescha (1902) Był sześciokrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Louise Salingré. W 1892 poślubił pianistkę Teresę Carreño, z którą rozwiódł się w 1895. Następnie, od 18 października 1895 do 1910, był żonaty ze śpiewaczką Herminą Finck, a od 1910 do 1912 z Idą Theumann. W 1913 poślubił Friederike Jauner. Później związał się z Hilde Fels. Jego syn, Benvenuto, zmarł pięć dni po narodzinach.
Jego letnia rezydencja mieściła się w Meinie. Wyznawał kalwinizm kontynentalny. Pochowany został w Morcote.
Działalność pianistyczna thumb|Polonez As-dur op. 53 Fryderyka Chopina w wykonaniu d’Alberta zapisanym na rolce Welte-Mignon (1905) D’Albert był wirtuozem fortepianu;