Jeśli potrzebny jest zarówno LVAD, jak i RVAD, zwykle stosuje się BiVAD, a nie oddzielne LVAD i RVAD.
Podczas pracy urządzenia wspomagającego lewą komorę serca krew pobierana jest z lewego przedsionka lub lewej komory i podawana jest do aorty. W przypadku niewydolności prawokomorowej VAD podłącza się do prawego przedsionka, z którego krew zasysana jest do RVAD i następnie podawana do tętnicy płucnej.
Pompy stosowane w przeszłości, najczęściej typu przeponowego lub workowatego, miały napęd pulsacyjny. Nowsze wersje używają pomp z wirnikami, co daje stały przepływ krwi i upraszcza sterowanie.
Historia Pierwszy system wspomagania lewej komory (LVAD) został stworzony przez Domingo Liottę w Baylor College of Medicine w Houston w 1962. Pierwszy LVAD został wszczepiony w 1963 przez Liottę i E. Stanleya Crawforda. Pierwsza udana implantacja LVAD została przeprowadzona w 1966 przez Liottę wraz z dr Michaelem E. DeBakeyem. Pacjentka była 37-letnią kobietą, a urządzenie wspomagające (zewnętrzne) było w stanie zapewnić mechaniczne wsparcie przez 10 dni po operacji.