Pierwsze VAD wytwarzały przepływ pulsacyjny, w którym krew jest naprzemiennie zasysana do pompy z lewej komory, a następnie wtłaczana do aorty. Urządzenia tego rodzaju obejmują HeartMate IP LVAS, który został dopuszczony do użytku w USA przez Agencję Żywności i Leków (FDA) w październiku 1994. Urządzenia te zaczęły zdobywać popularność pod koniec lat 90. kiedy kardiochirurdzy zaczęli częściej wszczepiać je i pacjenci mogli mieszkać poza szpitalem w oczekiwaniu np. na przeszczep serca. Relacje medialne pacjentów ambulatoryjnych z VAD były bardzo pomocne w popularyzowaniu tej metody.
Późniejsze prace koncentrują się na pompach o przepływie ciągłym, które można z grubsza podzielić na pompy odśrodkowe lub pompy napędzane wirnikiem o przepływie osiowym. Zaletą tych pomp jest większa prostota, co skutkuje mniejszymi rozmiarami i większą niezawodnością. Urządzenia te są określane jako VAD drugiej generacji.