W listopadzie 1949 został skierowany przez Zarząd Wojewódzki Związku Młodzieży Polskiej do pracy w Państwowym Instytucie Geologicznym przy badaniach geologicznych pod budowę głębokiego warszawskiego Metra. Pierwsza praca w Instytucie, to nadzór geologiczny nad wierceniami, a popołudniami szkolenie w zakresie wiertnictwa, geologii, opróbowań i badań laboratoryjnych. Latem 1950 uczestniczył w kursie kartografii geologicznej w Czorsztynie, w ramach badań geologicznych pod obecną zaporę na Dunajcu. W tym samym 1950 rozpoczął wieczorowe studia geologiczne na Uniwersytecie Warszawskim. W roku akademickim 1955-1956 był asystentem w Katedrze Geologii i Ekonomiki Złóż Uniwersytetu Warszawskiego, kierowanej przez Władysława Bobrowskiego. Od 1952 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pełnił m.in. funkcję sekretarza POP PZPR.
Na początku 1956 podjął pracę jako geolog w kopalni uranu w Kowarach (ZPR-1), na Dolnym Śląsku. Skierowany został do kopalni Radoniów. Po odkryciu nowych, bogatych zasobów rud uranu w głębszych partiach tej kopalni, mianowany został Głównym Geologiem kopalni Podgórze (R-1), niedaleko Kowar. W 1956 uzyskał stopień inżyniera górniczego, a w 1957 został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.