Na przełomie 1958/59 odbył kilkumiesięczny staż naukowy w ZSRR w zakresie geologii, górnictwa i przeróbki rud uranowych. W 1960 ukończył roczne Studium Ekonomiczne, organizowane przez Polskie Towarzystwo Ekonomiczne przy SGPiS w Warszawie.
Po likwidacji górnictwa uranowego powrócił do Warszawy i w 1962 skierowany został do pracy w Wietnamie jako ekspert-geolog. Zajmował się tam poszukiwaniem złóż miedzi, pirytów i żelaza do 1963.
Następnie do 1971 pracował w Przedsiębiorstwie Geologicznym w Warszawie kolejno jako Kierownik Działu, Główny Geolog i Zastępca Dyrektora ds. Geologicznych. Organizował wówczas m.in. laboratoria polowe przy głębokich, parametryczno-strukturalnych otworach wierconych dla Instytutu Geologicznego. Laboratoria te na bieżąco analizowały własności zbiornikowe nawiercanych skał oraz ich parametry petrofizyczne. Prowadziły również obserwacje hydrogeologiczne w wierconych otworach. Analiza tych wyników była podstawą pracy doktorskiej Skały dewonu górnego południowej Lubelszczyzny jako potencjalne zbiorniki ropy i gazu, przygotowywanej pod kierunkiem prof. Stanisława Depowskiego, obronionej w 1977.