Po opanowaniu w XV wieku Półwyspu Iberyjskiego przez chrześcijan i utworzenia Królestwa Hiszpanii, Żydzi zostali stamtąd wygnani, a ogromną większość synagog zamieniono na kościoły.
Wczesne synagogi Żydów aszkenazyjskich były o wiele mniej okazałe od synagog budowanych w Hiszpanii, co wynikało częściowo z dużego zagęszczenie zabudowy w średniowiecznych miastach Europy Środkowej i Zachodniej, ale przede wszystkim z ograniczeń nakładanych na gminy żydowskie przez katolickie duchowieństwo i rady miejskie. Władze świeckie i kościelne nakazywały, aby bożnica była budynkiem nie wyróżniającym się z otoczenia, niewysokim i położonym z dala od kościoła. Styl architektoniczny średniowiecznych synagog aszkenazyjskich nawiązywał niekiedy do kościelnej i świeckiej architektury gotyckiej, najczęściej jednak synagogi te były całkowicie pozbawione detalu architektonicznego, i maksymalnie upodabniały się do otaczających je budynków mieszkalnych. Wynikało to ze wspomnianych ograniczeń prawnych, ale również z zagrożenia ze strony chrześcijańskich mieszkańców miast europejskich. Relikty takiej właśnie skromnej synagogi odkryto w Kolonii (z X w.), Spirze i Wormacji w Niemczech (XI w.). Synagoga w Wormacji została w 1174 przebudowana z prostej sali bez słupów na salę dwunawową, z jednym rzędem słupów pośrodku.