Numery taktyczne ustalały dowództwa wojsk pancernych i zmotoryzowanych 1 i 2 Armii WP. Numery mogły być przydzielone tylko na czas określonej operacji, mogły też być używane przez dłuższy czas. W drugim przypadku podczas przemarszów, w przerwach między działaniami, numery te były zazwyczaj zamalowywane lub też zamaskowywane. Numer taktyczny składał się z kombinacji dwóch, trzech lub czterech cyfr, malowanych białą farbą na bokach wież czołgów oraz na bocznych płytach kadłubów dział samobieżnych, transporterów opancerzonych oraz samochodów pancernych. Cyfry miały wysokość 30–40 cm, grubość 5–8 cm.
Kolejność umieszczenia godła państwowego i numeru taktycznego była zazwyczaj dowolna. W 1 Armii WP trzy lub czterocyfrowy numer taktyczny wskazywał na jednostkę (pierwsza lub dwie pierwsze cyfry), pododdział (druga lub trzecia cyfra) oraz numer kolejny pojazdu (trzecia lub czwarta cyfra). Od tej reguły zdarzały się jednak często odstępstwa.
W 1 KPanc do systemu oznakowania taktycznego włączono również znak godła państwowego. Ponieważ w trzech brygadach pancernych w przyjętym systemie, mimo zastosowania pewnych zróżnicowań, zdarzały się te same numery, o przynależności pojazdu do określonej brygady mówił nie tylko numer, ale także i rodzaj godła oraz miejsce, w którym je namalowano.
Inne znaki rozpoznawcze