Znaczenie Lex Romana Visigothorum dla historii prawa polega na tym, że jest to jedyny zbiór prawa rzymskiego, w którym zachowało się pięć pierwszych ksiąg Kodeksu Teodozjusza I, pięć ksiąg Sententiae Receptae Juliusza Paulusa; a do odkrycia rękopisu z biblioteki w Weronie zawierającego większość Institutiones Gajusza, był jedynym rękopisem zawierającym część tego ważnego dzieła prawniczego.
Oddziaływanie Lex Romana Visigothorum obowiązywało na terenie Królestwa Wizygotów aż do wprowadzenia w 654 r. „Lex Visigothorum”. Obszary na północ od Pirenejów, z wyjątkiem Septymanii, zostały po bitwie pod Vouillé w 507 r. utracone na rzecz Franków. Mimo to Lex Romana Visigothorum było tam nadal w użyciu co potwierdził w 768 r. Karol Wielki.
Na podstawie Lex Romana Visigothorum powstało pomiędzy VII a IX w., głównie w Państwie Franków przynajmniej 10 różnych wyciągów i opracowań („Epitomae Breviarii”, nie wszystkie zostały publikowane). Znane są przede wszystkim opracowania z obszaru Lombardii i Recji, pochodzące z pierwszej połowy VIII w. i noszące nazwę „Lex Romana Curiensis” (od nazwy prowincji Recji) lub „Lex Romana Utinensis” (od miasta Udine, gdzie znaleziono zaginiony obecnie manuskrypt). Wprowadzone w XIX w. określenie „Lex” jest w tym wypadku mylące.