Nowsze badania opierające się na dwóch retyckich, jednym werońskim rękopisie oraz dwóch fragmentach z Mediolanu doprowadziły do wniosku, że zachowany tekst ma charakter literacki, a nie prawniczy.
Nazwa Lex Romana Visigothorum zostało w jednym z pism królewskiego pisarza Anianusa określone jako kodeks różny jednak od Kodeksu Justyniana. Z uwagi na to, że w tekście królewskiej przedmowy („conmonitorium”) znajduje się stwierdzenie, iż moc prawną mają jedynie odpisy sprządzone przez Anianusa, wielu autorów uważało go za twórcę całego zbioru praw i używało nazwy Breviarium Aniani. Wydaje się, że Goci znali go jako Lex Romana lub Lex Theodosii.
Nazwę Breviarium Alarici lub Breviarium Alaricianum nadał mu historyk prawa Tilius w XVI w. by go odróżnić od przeróbek z terenu Lombardii i Recji. Pierwsze pełne wydanie opublikował Johannes Sichard pt. Codicis Theodosiani libri XVI, Basel 1528; następne, nowe i dotąd stosowane pt. Lex Romana Visigothorum wydał w 1849 r. Gustav Hänel.
Bibliografia Gustav Hänel: Lex Romana Visigothorum, Berlin 1849 (reedycja 1962).
Kategoria:Źródła prawa rzymskiego Kategoria:Historyczne zbiory praw Kategoria:Wizygoci