Małżeństwo Ksawerego i Magdaleny zostało uznane za dynastyczne przez przywódcę karlistów – Alfonsa Karola Burbona, księcia San Jaime, który był mężem siostry matki Ksawerego. Starszy brat Ksawerego – Eliasz, który w tym czasie był regentem w imieniu ich opóźnionego umysłowo brata – Henryka I, nie uznał tego małżeństwa i dzieci z niego urodzone nie mogłyby w przyszłości dziedziczyć książęcego tronu Parmy. thumb|left|300px|Zamek w Chambord Powodem tego było „niekrólewskie” pochodzenie Magdaleny oraz naciski reszty członków rodziny Ksawerego. W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku rodzina książęca podzieliła się na dwa obozy, a Ksawery i Eliasz znaleźli się po przeciwnych stronach (Ksawery i Sykstus domagali się części rodzinnych dóbr, np. zamku w Chambord).
Wreszcie Eliasz uznał również Alfonsa XIII za prawowitego króla Hiszpanii, mimo że jego ojciec opowiadał się za karlistami. W 1961 syn Eliasza – Robert II Parmeński, uznał oficjalnie małżeństwo Ksawerego i Magdaleny za dynastyczne. To pozwoliło w przyszłości na objęcie książęcego tronu przez syna Ksawerego – Karola Hugona.