Następnie w latach 1475–1536 prace nadzorował Niccolò di Giovanni Fiorentino, który postanowił nadać jej renesansowy wygląd. Zakończył on budowę sklepień, transeptu, głównej fasady oraz kopuły. Konsekracja nastąpiła ostatecznie w 1555. Kopuła katedry doznała poważnych uszkodzeń w czasie wojny w 1991. Obecnie skutki tych zniszczeń zostały już całkowicie usunięte.
Architektura Katedra łączy wiele stylów, w szczególności gotyckiego i renesansowego, oraz wpływów kulturalnych: weneckich, dalmackich oraz toskańskich. Jest w całości wybudowana z kamienia bez zaprawy, kamienie poddane technikom obróbki kamieniarskiej ściśle do siebie przylegają. Dzięki zastosowaniu tej metody budowy możliwe było osiągnięcie wyjątkowej harmonii w Katedrze. Dach wykonany jest w technice sklepienia kolebkowego. Pilastry, łuki okienne czy też żebra zbudowane są z dokładnie takich samych kamiennych bloków. Dzięki tej metodzie powstała także fasada budynku, jest ona konturem sklepienia oraz podpór i przypomina kształtem koniczynę. Fasada ta pełni też rolę funkcjonalną w budynku działając jak przypora. Jest ona też prekursorem form głównych fasad w wielu świątyniach w Europie.