Łucznicy strzelają do celu, umieszczonego w różnej odległości. Mężczyźni strzelają na 75 m, kobiety na 60, a dzieci mnożąc swój wiek przez trzy (dziewczynki) lub cztery (chłopcy). Unikatowym w mongolskim łucznictwie jest to, że celem nie jest tarcza, ale rząd ustawionych na sobie, plecionych z wąskich pasków skóry nibykoszyczków zwanych sur. Wśród nich dwa owinięte są czerwonym materiałem, będą wskazówką dla strzelającego. Po dwóch stronach „ścianki strzelniczej” stoją sędziowie, którzy po każdym udanym strzale podnoszą ręce, wołając czy też bardziej wyśpiewując zaklęte słowo Uuchaj (oko byka). Okrzyk ten ma odstraszyć wszelkie złe moce. Po każdym celnym strzale, sędzia naprawia „ściankę strzelniczą” i przygotowuje ją do kolejnych trafień. Strzelcy w zawodach nie konkurują ze sobą, ponieważ każdy celnie strzelający może zdobyć tytuł Mergen (Celnie Trafiający). W zależności od liczby wygranych, do tego tytułu dodawane są kolejne określenia takie jak: dokładny, zręczny, perfekcyjny.