Dopóki Eleanor Roosevelt nie opuściła Białego Domu, Trumanowie mieszkali w Blair House. Ze względu na żałobę po zmarłym prezydencie, odbywało się mniej oficjalnych przyjęć i imprez, co odpowiadało nowej pierwszej damie. Bess nie lubiła także konferencji prasowych, które organizowała rzadko – najczęściej odpowiadała pisemnie na pytania do niej skierowane. Biuletyny prasowe i informacyjne były wydawane przez jej sekretarkę, Edith Helm. Pierwsza dama prowadziła księgi wydatków, sprawdzała czystość w Białym Domu, nadzorowała menu i osobiście robiła zakupy. W trakcie kadencji, obowiązki spowodowały, że prezydent coraz mniej czasu spędzał z żoną i rzadziej się jej radził. Informował ją jednak o przebiegu konferencji poczdamskiej i o planach użycia broni atomowej przeciwko Japonii.
W 1948 roku Bess była przeciwna ponownemu kandydowaniu męża na prezydenta. Zgodnie z przewidywaniami ośrodków badań opinii publicznej, Truman miał niewielkie szanse na zwycięstwo z republikaninem Thomasem Deweyem. Kiedy jednak prezydent postanowił wystartować w wyborach, pierwsza dama wsparła tę decyzję i uczestniczyła w kampanii. Druga kadencja była dużym obciążeniem dla Trumanów, ze względu na ataki republikanów, strajki w większości kraju i wybuch wojny koreańskiej w 1950 roku.