Zamiast zgrupowań powołano pułki:
1 pułk ON „Poznań” pod dowództwem ppłk. Bernarda Śliwińskiego, składający się z batalionów ON „Oborniki”, „Szamotuły”, „Opalenica”, „Poznań I”, „Poznań II” i kompanii Straży Granicznej. 2 pułk ON pod dowództwem ppłk. dypl. Franciszka Junkera, składał się z batalionów ON „Kościan”, „Koźmin”. 3 pułk ON pod dowództwem ppłk. dypl. Kazimierza Sabatowskiego, składał się z batalionów ON „Leszno”, „Rawicz”, „Krotoszyn“, „Ostrów”. Od 10 września podporządkowano dowódcy Zgrupowania ON, Zgrupowanie Straży Granicznej pod dowództwem ppłk. Tadeusza Świderskiego, liczące dwie kompanie Straży Granicznej (SG). Od 12 września podporządkowano dowódcy Zgrupowania ON wyłączone z 26 DP bataliony i dywizjon artylerii. Z oddziałów tych płk. Siuda zorganizował pułk ON pod dowództwem mjr Mariana Kwiatkowskiego, który składał się z batalionów ON Wągrowiecki i Żniński oraz 6 batalion strzelców, 83 batalion piechoty, 67 dywizjon artylerii lekkiej (bez 3 baterii), kompanii strzelców 6 batalionu km i br. tow..
Tak podzielone Zgrupowanie ON zajęło stanowiska obronne, osłaniając od strony zachodniej główne siły obu armii nad Bzurą. Przydzielono zadania poszczególnym oddziałom zgrupowania następująco: