Eugeniusz Warfołomiejewicz Leoszenia, ros. Евгений Варфомеевич Леошеня, (ur. w osadzie Albertyn (obecnie część Słonima), zm. 6 grudnia 1981) – docent, doktor (kandydat nauk technicznych), inżynier, generał porucznik Armii Czerwonej i generał dywizji ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Białorusin. Jego matka była Polką z rodziny ziemiańskiej.
Od 1919 w Armii Czerwonej. Uczestnik wojny domowej w latach 1920-1921. W 1922 roku ukończył Oficerską Szkołę Inżynierii, a następnie w 1934 roku Akademię Wojskową im. Frunzego w Moskwie. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej brał udział w obronie Moskwy, w 1941 i 1942 roku. W grudniu 1943 r. mianowany na stopień generała majora. Następnie uczestniczył w walkach w składzie 1 Frontu Białoruskiego, w którym był szefem sztabu wojsk inżynieryjnych frontu. W 1945 roku znacząco przyczynił się do tego, że 2 Armia Wojska Polskiego otrzymała batalion jeniecki do prowadzenia rozminowywania pasa terenu nad Odrą i Nysą Łużycką.