Po zakończeniu wojny z Niemcami, brał udział w walkach z Japonią w składzie Frontu Zabajkalskiego. Przed skierowaniem do Wojska Polskiego był zastępcą komendanta Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Kujbyszewa w Moskwie. W sierpniu 1951 roku został przeniesiony do Wojska Polskiego i do roku 1956 pracował w Wojskowej Akademii Technicznej. Najpierw był szefem Katedry Zabezpieczenia Inżynieryjnego na Fakultecie Wojsk Inżynieryjnych, a następnie komendantem tegoż fakultetu. W 1952 roku wyznaczono go na komendanta Wojskowej Akademii Technicznej. 12 sierpnia 1955 r. awansował na stopień generała porucznika. Do ZSRR wyjechał w listopadzie 1956. Przez kilka lat był zastępcą komendanta Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. W. Kujbyszewa w Moskwie
Przebieg służby 1919 - wstępuje na ochotnika do Armii Czerwonej; w latach 30. kończy Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego; pracownik naukowy Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Kujbyszewa w Moskwie; 1945 - szef sztabu Wojsk Inżynieryjnych I Frontu Białoruskiego w stopniu generała majora; po II wojnie światowej pełni obowiązki szefa katedry a następnie zastępcy komendanta Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im.