We Włoszech w 1904 doszło do ogólnokrajowego strajku w proteście przeciwko wykorzystywaniu wojska do łamania strajków.
W Imperium Rosyjskim (w tym również Królestwie Polskim), podczas rewolucji 1905, strajk generalny w październiku 1905 r. odegrał kluczową rolę, zmuszając cara do wydania manifestu październikowego, w którym ten obiecał utworzenie konstytucji i parlamentu. W 1909 w Szwecji ponownie doszło do strajku generalnego – tym razem w odpowiedzi na zamrożenie płac i lokaut stosowany przez pracodawców. Strajk objął prawie połowę siły roboczej kraju i trwał miesiąc, kończąc się porozumieniem bez użycia przemocy.
W 1920 strajk generalny w Berlinie udaremnił prawicową próbę przejęcia władzy w Niemczech. W 1926 w Wielkiej Brytanii doszło do jednego z największych strajków generalnych w historii kraju. Zorganizowany przez Kongres Związków Zawodowych (TUC) w obronie górników, strajk objął około trzy miliony pracowników i trwał dziewięć dni, zakończył się 12 maja.
Strajki po II wojnie światowej Po II wojnie światowej strajki generalne w Europie miały miejsce stosunkowo rzadko. Wyróżnia się m.in.