Fabijan Akinczyc, biał. Фабіян Акінчыц (ur. 20 stycznia 1886 w Okińczycach koło Stołpców, zm. 5 marca 1943 w Mińsku) – białoruski dziennikarz, publicysta, pisarz i działacz narodowy, przywódca Białoruskiej Partii Narodowo-Socjalistycznej.
W latach 1906–1913 studiował prawo na uniwersytecie w Petersburgu, po czym pracował jako adwokat. Jednocześnie od 1906 należał do Partii Socjalistów-Rewolucjonistów (eserów). Okres jego życia po rewolucji październikowej, a przed przyjazdem do Polski pełny jest białych plam. Prawdopodobnie po rewolucji przybył do Kijowa, gdzie pracował jako robotnik w fabryce. Jednak według innej wersji działał politycznie w partii bolszewickiej w Nowogrodzie.
W 1923 powrócił w rodzinne strony znajdujące się w granicach Polski. Następnie zamieszkał w Wilnie, gdzie zaangażował się w działalność Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady, stając na czele jej miejscowego oddziału. Działał też w Towarzystwie Szkoły Białoruskiej. W sierpniu 1926 wszedł w skład kierownictwa partii. W latach 1927–1930 był więziony. Od września 1930 do marca 1931 był członkiem kierownictwa Centrosojuzu. Współpracował w wydawaniu pism "Napierad" і "Biełaruski Zwon". Następnie zorganizował w Wilnie pro-polską grupę polityczną "Adradżeńnie".