W 1933 znalazł się wśród założycieli nacjonalistycznej Białoruskiej Partii Narodowo-Socjalistycznej, stając na jej czele. Był współorganizatorem organu prasowego partii "Nowy Szlach". Wydawał pisma "Hołas Praudy", "Prauda" і "Biełaruskaja Prauda". Publikował w nich swoje artykuły polityczno-propagandowe, analityczne i ekonomiczne. Jednocześnie był autorem książek "Czamu heta tak stałasia" (1931), "Prawakacyja biełaruskaha narodu" (1933), "Ahrarna–kaapieratyunaja palityka buduczyni" (1936), "Jak Komintern organizował ruch białoruski" (1938). W 1937 działalność Białoruskiej Partii Narodowo-Socjalistycznej została zakazana, w związku z czym Akinczyc wycofał się tymczasowo z działalności politycznej, przebywając w rodzinnych stronach.
Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę i okupacji kraju wyjechał do Niemiec, gdzie od 4 listopada 1939 stał na czele Białoruskiego Przedstawicielstwa w Berlinie – nieoficjalnej placówki narodowego ruchu białoruskiego. Pod koniec 1939 roku został redaktorem głównym pisma "Ranica". Na początku 1940 został skierowany do okupowanej Warszawy w celu zorganizowania miejscowego oddziału berlińskiego Białoruskiego Komitetu Samopomocy. Tam popadł w konflikt z przewodniczącym wcześniej istniejącego Komitetu Białoruskiego Mikołą Szczorsem.