Udało mu się usunąć Szczorsa z komitetu, lecz już w połowie 1940 Niemcy nakazali Akinczycowi powrócić do Berlina, gdyż – w przeciwieństwie do swojego rywala – nie zdobył żadnych wpływów w miejscowym środowisku białoruskim. W takiej sytuacji postanowił nawiązać bliższe kontakty z NSDAP, wysyłając do jego kierownictwa 2 memoriały: 1 listopada 1940 i 10 stycznia 1941. Przedstawił w nich swoje propozycje dotyczące przyszłej działalności na okupowanej Białorusi. Jego propozycja nie została jednak przyjęta, czego dowodem był jego brak wśród emigrantów białoruskich wysłanych po ataku III Rzeszy na ZSRR latem 1941 roku na ziemie białoruskie w celu organizacji i wspomożenia administracji niemieckiej. Próbując zdobyć większe wpływy wśród emigracji w Niemczech, Akinczyc zorganizował w Berlinie konferencję "ruchu młodych aktywistów". Inicjatywa ta została dostrzeżona przez ministra Rzeszy ds. okupowanych terytoriów wschodnich Alfreda Rosenberga. Późnym latem 1941 roku pozwolił on Akinczycowi wybrać sobie z obozów jenieckich inteligentów białoruskiego pochodzenia do propagandowej pracy na Białorusi.