W 1730 roku wymurowano dwie wieże na fasadzie. W 1749 na wieży zawieszono wielki dzwon przywieziony z Królewca, który ufundowali bracia kasztelan witebski Józef Sołłohub i generał Antoni Sołłohub. 5 maja 1749 r. w kościele pochowano podskarbiego wielkiego litewskiego Jana Michała Sołłohuba. W 1754 roku pokryto dach kościoła dachówką holenderską, a dach kaplicy św. Felicjana obito blachą.
W 1773 roku nastąpiła kasata zakonu jezuickiego. Majątek przejęła Komisja Edukacji Narodowej, która utworzyła w Mińsku szkołę podwydziałową i zatrudniła w niej kilku jezuitów jako nauczycieli. Pozostali zakonnicy opuścili Mińsk i przenieśli się do Połocka na terenie ówczesnej RosjiX. Y. Z. [W. Sułkowski], Kartka z dziejów kościoła katolickiego w Rosyi. Biskupstwo mińskie. Kraków 1889, s. 59., gdzie biskup Stanisław Bohusz Siestrzeńcewicz na polecenie Katarzyny II otworzył dla nich nowicjatA. Boudou, Stolica Święta a Rosja. Stosunki dyplomatyczne między niemi w XIX stuleciu, T. 1, 1814-1847, Kraków 1928, s. 22-25.. Siedemnastu z nich pozostało w Mińsku w charakterze kapłanów świeckich i wykładowców w byłym kolegium jezuickimEncyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564-1995, oprac. L. Grzebień. Kraków 1996. [dostęp: 2010-10-01].. Kościół zakonny przekształcono w parafialny. W 1780 roku zreperowano fasadę i wieże.