Konsekracji dokonał biskup wileński Konstanty Kazimierz Brzostowski 16 marca 1710 roku w obecności przebywających wówczas w Mińsku generałów wojska rosyjskiego, walczącego w obronie praw do tronu Augusta II: Szeremietiewa, Güntera Brussa, Göltza Wołkońskiego i innych. Do wykończenia świątyni przyczynili się Cieklewicz i Junkiewicz, jezuita Jakub Wołodkowicz, Franciszek Wołodkowicz, kanonik smoleński Mikołaj Przeradowski, sędzia grodzki miński Adam Swołyński, biskup wileński Konstanty Kazimierz Brzostowski, wojewoda miński Krzysztof Zawisza, rody Zawiszów, Bykowskich i WołodkowiczówX. Y. Z. [W. Sułkowski], Kartka z dziejów kościoła katolickiego w Rosyi. Biskupstwo mińskie. Kraków 1889, s. 56-57.. W 1711 roku zbudowano zakrystię i drugą małą zakrystię przy kaplicy. W 1712 roku starosta Krzysztof Zawisza ofiarował relikwie św. Felicjana otrzymane od papieża Klemensa XI w 1700 roku. Przeniesiono je w uroczystej procesji 5 lutego 1713 rokuPamiętniki Krzysztofa Zawiszy wojewody mińskiego, Warszawa, 1862, s.29 i 302-303. W latach 1719–1721 zbudowano nową większą zakrystię, zburzono następnie starą i na jej miejscu zbudowano kaplicę św. Felicjana, którego relikwie wniesiono do niej w styczniu 1722 roku. Wkrótce pochowano w niej jej fundatora Krzysztofa Zawiszę. W 1722 roku zbudowano ołtarz główny. W 1728 stanęła ambona.