Obiekty typu Atoll zakreślają na diagramie kolor-kolor kształt litery C (tzw. banan) w stanie miękkim, a okresowo przebywają w stanie twardym na tzw. wyspie, znajdującej się w prawym górnym rogu diagramu. Średnio są one nieco słabsze od źródeł typu Z. Ważną rolę w ewolucji tych źródeł odgrywa emisja z gorącej warstwy znajdującej się na granicy pomiędzy dyskiem akrecyjnym a powierzchnią gwiazdy neutronowej (Done, Gierliński i Kubota, 2007, Annual Reviews of Astronomy and Astrophysics, 15, 1). Wśród tych obiektów znajduje się wiele bersterów rentgenowskich.
Układy rentgenowskie z czarnymi dziurami również wykazują szereg odrębnych stanów widmowych: twardy, pośredni, miękki, bardzo miękki. Za ich zmiany odpowiada prawdopodobnie zmieniająca się geometria dysku akrecyjnego i gorącego ośrodka produkującego twarde promieniowanie X, która towarzyszy zmianom tempa akrecji. W tym sensie układy z czarnymi dziurami podobne są do źródeł typu Atoll.
Inną charakterystyczną cechą układów rentgenowskich jest występowanie oscylacji kwaziperiodycznych.