Miazma homeopatyczna (z gr. μίασμα – plama, zanieczyszczenie, skaza) – pojęcie stosowane w homeopatii, które oznacza predyspozycję do zapadalności na niektóre choroby chroniczne; ukrytą skazę na konstytucji pacjenta; morfogenetyczny odcisk.
Miazma osłabia zdrowie pacjenta i może być odziedziczona po przodkach lub nabyta w ciągu życia, w wyniku krótko- lub długotrwałej, przytłumionej infekcji.
Pojęcie miazmy rozpowszechnił Samuel Hahnemann, który opisując teorię miazm, podjął próbę wyjaśnienia przyczyn powstawania chorób chronicznych w pozycji pt. "Choroby chroniczne", wydanej w 1828 w Dreźnie. Hahnemann opracował teorię miazm (syn. teoria skazowa) na podstawie obserwacji poczynionych podczas leczenia pacjenta chorego na kiłę, w szpitalu dla umysłowo chorych w Georgenthal, w 1792. Podstawę dla swej teorii znalazł w Nowym Testamencie, w Drugim Liście św. Piotra: "Ale ci, jako bydło bezrozumne, które za przyrodzeniem idzie, sprawione na ułowienie i skazę, bluźniąc to, czego nie wiedzą, w tej skazie swojej zaginą"Biblia Gdańska - List wtóry powszechny Ś. Piotra Apostoła.