Hahnemann wyróżnił trzy choroby, które jego zdaniem były odpowiedzialne za powstawanie miazm: świerzb rzeżączkę kiłę
Miazmy nazwał odpowiednio: psoryczną (psora) sykotyczną (sycosis) syfilityczną (syfilis)
Do powstania miazmy dochodzi, gdy pacjent lub jego przodkowie przebyli daną chorobę (świerzb, rzeżączkę, kiłę), lub mieli kontakt z osobą chorą.
Następcy Hahnemanna oraz współcześni homeopaci poszerzyli wykaz chorób i działań medycznych, które mogą stać się przyczyną powstania skazy u pacjenta. Należą do nich m.in. gruźlica, choroby nowotworowe, kuracje antybiotykowe oraz szczepienia ochronne. Według homeopatów gruźlica, rzeżączka, kiła, świerzb i nowotwór to choroby, które są w stanie wywoływać zaburzenia u potomków.
Podział miazm Hahnemann podzielił miazmy na ostre i przewlekłe.