XIX wiek Po wielkiej bitwie z 1807 roku twierdza kołobrzeska stała się ważnym ośrodkiem kontrabandy. Miejscem gdzie przyjmowano potajemnie statki angielskie wiozące artykuły kolonialne i broń ze Zjednoczonego Królestwa do Europy. W 1811 roku rozpoczęto odbudowę zniszczonych obiektów militarnych, sypano nowe szańce i okopy, a także od 1813 roku zorganizowano w mieście punkt zborny i szkoleniowy dla ochotników chcących walczyć w wojnie wyzwoleńczej Befreiungskriege przeciwko osłabionej i wycofującej się na zachód po klęsce w kampanii rosyjskiej armii Napoleona I.
Po zakończeniu wojen napoleońskich twierdza w Kołobrzegu została ustanowiona w 1820 roku przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III Hohenzollerna twierdzą I kategorii. W związku z tym w latach 1832–1836 poddano ją gruntownej modernizacji i kolejnej rozbudowie. Wzniesiono nowy fort u ujścia Parsęty zwany Szańcem Heydego oraz sąsiadujący z nim i zachowany do dziś Szaniec Kleista. Nad Kanałem Drzewnym niedaleko Reduty Morast wzniesiono Redutę Solną. Przebudowano i umocniono wybudowany w 1807 roku Fort Wilczy. Obok niego nad brzegiem morza wzniesiono także Szaniec Waldenfelsa, a także kilka innych dzieł fortyfikacyjnych.