(nie dotyczyło to mnichów zamieszkałych osobno w klasztorach).
Warstwy społeczne i struktura rodzinna Tradycyjna organizacja społeczna w Tybecie miała cechy feudalne – ziemie rolne należały do arystokratycznych rodzin, organizacji religijnych i władz centralnych. Podział tych ziem był w gestii ich właścicieli. Społeczeństwo tybetańskie dzieliło się na: ger-ba – arystokratycznych panów mi-ser – chłopów pańszczyźnianych Przynależność do tych klas była dziedziczna, również powiązania pomiędzy panami i chłopami były dziedziczne. Chłopi byli dalej zróżnicowani na trzy klasy, mianowicie: tre-ba du-jung mi-bo Tre-ba, których było najmniej, zajmowali uprzywilejowaną pozycję polityczną i gospodarczą wśród chłopówJiao, Ben. 2001. s. 53-54..
Tre-ba Tre-ba mieszkali w „zakładowych jednostkach rodzinnych” (ang. corporate family units) o określonych nazwach, które dziedzicznie były niezmienne od pokoleńJiao, Ben. 2001. s. 94. oraz posiadali wielkie połacie ziemi, nadane im prawnie przez ich panów, które również podlegały prawu dziedziczenia z pokolenia na pokolenie. W zamian musieli płacić podatki (tre-ba dosłownie znaczy podatnik) i odbywali pańszczyznę w formie pracy ludzkiej i zwierzęcej. Melvyn Goldstein przedstawił tę zakładowość następująco: