został „Wielki Szaniec” zdobyty podczas węgierskiej napaści, pomimo iż krótko przed tym umocniono go przy użyciu m.in. 19 tys. pni drzew, głównie jodeł.
Bezpośrednie zagrożenie ze strony szwedzkich wojsk generała Lennarta Torstenssona spowodowało, że księżna cieszyńska Elżbieta Lukrecja kazała odnowić stare umocnienia i rozbudować je. Około 1 km na pd. od szczytu Girowej powstał szaniec na tzw. Bażynach. W dzisiejszej Herczawie był jeszcze szaniec „Dziołek”, w Bukowcu na Kępie (571 m n.p.m.) szaniec „W Suszu”, a na obecnej granicy polsko-słowackiej szaniec „Kikula”. W II poł. XVII w. rozbudowano linię umocnień granicznych o „Mały Szaniec” na wzgórzu Wały (606 m n.p.m.) pod Herczawą i „Wołowy Szaniec” w Koniakowie pod Ochodzitą, już nad granicą z Polską.
W 1663 r. główny szaniec został przebudowany na planie równoramiennej gwiazdy według projektu cesarskiego inżyniera Jana Euzebiusza Meyera. W 1678 r. była tu osadzona stała załoga, która wkrótce odparła napad węgierskich oddziałów Emeryka Thököly’ego.