W latach 1724–29 na miejscu poprzedniej budowli wzniesiono nowe założenie obronne, murowane z dużych bloków kamiennych, już w nowoczesnym systemie bastionowym. Objęty umocnieniami i otoczony fosą obszar obejmował prawie 3 ha. Główna twierdza z 4 bastionami liczyła 3 kondygnacje, z tego jedną pod ziemią. Jedyna droga na Węgry prowadziła przez obwarowane przedmurze fortu, w którym mieściły się koszary dla wojska, składy żywności i amunicji, kaplica, stacja poczty, stajnie i inne zabudowania gospodarcze. Poza obrębem twierdzy stał dom mieszkalny komendanta szańców, budynek kwarantanny dla podróżnych, wymagany wówczas na granicach oraz cmentarz żołnierski. W 1712 r. ówczesny komendant Jan Spens von Boden ze Stanisławowic postawił tam drugą kaplicę (obecnie w tym miejscu stoi okrągła kapliczka pw. św. Piotra i Pawła, wzniesiona w 1829 r.). Nowy szaniec połączono z „Małym Szańcem” i „Wołowym Szańcem” linią mniejszych dzieł obronnych – ziemno-drewnianych redut, sięgającą także w kierunku zachodnim na grzbiet Wielkiego Połomu. W czasie toczonych za cesarzowej Marii Teresy wojen z Prusami o Śląsk całość połączono ze sobą systemem okopów i krytych chodników, co jednak nie przeszkodziło Prusakom w kilkukrotnym zdobyciu twierdzy.