27 listopada 1944 roku rozpoczęły się odbiorcze .
Początkowe uzbrojenie stanowiły 24 automatyczne armaty przeciwlotnicze kalibru 40 mm w sześciu poczwórnych stanowiskach oraz i 32 działka przeciwlotnicze 20 mm Oerlikon Mk II w 11 podwójnych stanowiskach Mk XIIA i 10 pojedynczych Mk VIIS/M. W lipcu 1945 roku w Sydney wymieniono działka 20 mm na 12 pojedynczych armat 40 mm Boforsa.
Okręt wszedł do służby w Royal Navy 17 stycznia 1945 roku, nosząc znak taktyczny R 63. 1 marca 1945 roku został okrętem flagowym 11. Dywizjonu Lotniskowców (11th Aircraft Carrier Squadron) kontradmirała Harcourta. Zaokrętowano na nim grupę lotniczą z samolotów torpedowo-bombowych Fairey Barracuda Mk. II z 814 Dywizjonu i Vought Corsair Mk. IV z 1851. Dywizjonu. Po okresie wstępnego szkolenia załogi i docierania mechanizmów, 12 marca 1945 roku okręt skierowano na Daleki Wschód, przez Morze Śródziemne i Kanał Sueski. Po drodze ćwiczył z Flotą Śródziemnomorską na Malcie i dopiero w czerwcu dotarł do Trincomalee na Cejlonie, wchodząc w skład Brytyjskiej Floty Pacyfiku. 22 lipca przeszedł do Sydney, gdzie wzmocniono uzbrojenie przeciwlotnicze oraz wymieniono samoloty Barracuda na myśliwsko-rozpoznawcze Fairey Firefly Mk. I. Kontradmirał Harcourt zmienił wówczas okręt flagowy na HMS „Indomitable”.