Analogia legis (z łac. analogia z ustawy od łacińskiego: lex) – analogia z przepisu prawa, w której określa się skutki prawne stanu faktycznego przez prawo nieuregulowanego lub uregulowanego w sposób nienależyty poprzez odwołanie się do przepisu prawa, jaki normuje podobny do niego stan faktyczny.
Dzieli się ona na analogię contra legem, która służy do wypełniania luk contra legem, analogię extra legem, która służy do wypełniania luk extra legem, i analogie intra legem, która służy do wypełniania luk intra legem.
Według jednej z koncepcji jest to argumentacja odwołująca się do założenia o konsekwencji ocen prawodawcy. Opiera się na stwierdzeniu podobieństwa między faktem unormowanym a nieunormowanym. Na tej podstawie następuje wiązanie takich samych skutków prawnych z faktem nieunormowanym, jakie są wiązane przez prawo z faktem unormowanym.
Schemat analogii legis przyjmuje wówczas postać: jeśli obowiązuje norma N1 dotycząca stanu rzeczy S1, która jest wyrażona w tekście prawnym, to odwołując się do założenia o konsekwencji ocen prawodawcy należy wnosić, że obowiązuje też norma N2 niewyrażona w tekście prawnym, ale regulująca stan rzeczy S2 w sposób istotnie podobny do stanu rzeczy S1.