Istnieją kontrowersje dotyczące odróżnienia analogii legis od wykładni funkcjonalnej (celowościowej) i rozszerzającej. Tak według Z. Ziembińskiego analogia legis to szczególny przypadek wykładni funkcjonalnej. Według innych wykładnia rozszerzająca nie może wykraczać poza możliwe znaczenie językowe, intencję prawodawcy (tzw. ratio legis) lub sens objętego nią przepisu tudzież tworzyć prawa, a analogia legis to wszystko czynić może. Od wykładni prawa, w tym rozszerzającej, analogię odróżnia jednak sposób postępowania. W przypadku wykładni prawa celem jest ustalenie właściwego znaczenia tekstu prawnego, a w przypadku analogii ustalenie istnienia istotnego podobieństwa.
Wraz z analogią iuris oraz argumentum a fortiori i argumentum a contrario analogia legis jest zaliczana do wnioskowań prawniczych i do tzw. wykładni sensu largo.
Analogia legis, choć służy głównie do wypełniania luk w prawie, może prowadzić też do wyjaśniania i porównywania norm prawnych, będąc wówczas tzw. analogią normo-porównawczą.
W common law do „wypełniania” spraw jeszcze nierozpoznanych (ang. case of first impression) służy model precedensu z analogii.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Łacińskie zwroty i paremie prawnicze