Cieszył się szacunkiem zarówno pracodawców, jak i sympatią współpracowników. Często podkreślano jego cechy takie jak: sprawiedliwość, dobroć serca i uczynność dla potrzebujących pomocy.
W Warszawie J. Lindley mieszkał przy ul. Hortensji 5 (obecnie W. Górskiego) (w 1890 r.). W Warszawie spędził 17 lat swojego krótkiego życia. Był członkiem Rosyjskiego Towarzystwa Inżynierów Wodnych i wielu innych organizacji europejskich. 3 marca 1891 r. został członkiem Institution of Civil Engineers. Miał talent do języków. Płynnie pisał i mówił po niemiecku, francusku i rosyjsku. Gorliwie uczył się języka polskiego by móc porozumiewać się z robotnikami i śledzić publikacje w prasie krajowej.
1 lutego 1894 r. ożenił się z Emmy Suermondt z Wrocławia. Miał z nią dwoje dzieci (Henry’ego Williama i Julię Anitę). 25 grudnia 1903 r. wyjechał z Warszawy. W 1904 r. był w Londynie, gdzie uzyskał kolejną wizę rosyjską i 5 września wrócił do Warszawy. Już wtedy chorował. Autor wspomnień o Josephie pisze, że w roku 1905 został on zobowiązany do rezygnacji z zajmowanego stanowiska, ze względu na pogarszający się stan zdrowia. Czytamy również: „(...) przez 16 lat rozwinął u nas bardzo pożyteczną działalność. Wielkiej jego pracowitości i energii zawdzięcza Warszawa doprowadzenie do końca tych robót [kanalizacyjnych].