W odpowiedzi sekretarz generalny Erhardt wyjaśniał, że poglądy członka zarządu partii, posła Józefa Musioła – równocześnie lidera Związku Górnoślązaków, pozostającego na stanowisku prawdopodobnego oderwania się Wolnego Państwa Górnośląskiego, są odmienne od oficjalnego stanowiska zarządu KVP, próbującego ujednolicić wszystkich stronników partii, kierując ich w kierunku autonomii, jednocześnie odwodząc od innych kursów. Gliwicki „Volksstimme” – organ kierownictwa partii zadeklarował, że „zwolennicy Wolnego Państwa – Musioł i Skowronek otrzymali wprawdzie w przeszłości niewielkie przyzwolenie na głoszenie tej idei, lecz obecnie cierpliwość dla ich „poprzecznej polityki” (Quertreiberpolitik) się wyczerpała, więc partia omijając wszystkie takie działania, ludzi pokroju Musioła ze swych szeregów wyeliminuje”. Stanowisko zarządu partii stało się jasne. Działalność „wolnokrajowców” naruszała jedność partii i narażała ją na oskarżenia niemieckich nacjonalistów i socjaldemokratów o separatyzm. Z drugiej strony działalność Związku Górnoślązaków hamowała wzrost popularności obozu Wojciecha Korfantego.