Sytuacji zaradziła decyzja rządu brytyjskiego, który zgodził się partycypować w kosztach rozwoju silnika RB211. Perturbacje finansowe Lockheeda, pomimo pożyczki amerykańskiego rządu i podniesienia ceny za samolot przez producenta, nie pozostały bez wpływu na zamówienia. Między innymi Delta Air Lines zamówiła DC-10 zamiast konstrukcji Lockheeda, bojąc się, iż nie wywiąże się on ze zobowiązań. Pomimo trudności wytwórnia kontynuowała próby. 15 lutego 1971 do badań dołączył drugi prototyp w swoim dziewiczym locie, 17 maja tego samego roku kolejny, 24 października i 2 grudnia następne. Jedną z unikatowych cech TriStara była możliwość wykonania w pełni automatycznego lądowania. Doszło do tego 27 kwietnia 1971 roku, kiedy to samolot wykonał pierwszy tego typu manewr. W czerwcu 1971 roku samolot został zaprezentowany w Paryżu na Międzynarodowym Salonie Lotniczym. 27 grudnia tego samego roku Federalna Administracja Lotnictwa (FAA) wydała tymczasowy certyfikat typu. 22 marca 1972 roku swój certyfikat uzyskały silniki RB211. 15 kwietnia tego samego roku ostateczny certyfikat typu dla samolotu wydała FAA, a w lipcu zrobiła to brytyjska administracja lotnicza.