Do szkoły pobizantyńskiej należą XVI-wieczne cerkwi mołdawskich.
W Polsce wpływy bizantyńskie są widoczne w niewielkim stopniu w romańskiej plastyce z XII wieku oraz napływie ikon w XV wieku. Szczególny charakter miały fundacje królewskie pierwszych Jagiellonów: Władysława II i Kazimierza Jagiellończyka, którzy do wykonania malowideł w najważniejszych kościołach Polski zapraszali malarzy z Rusi i Serbii tworzących w manierze stylu Paleologowskiego.
Rzeźba, rzemiosło artystyczne mały|Tron Maksymiana|150px W Bizancjum nie rozwija się wolnostojąca rzeźba figuralna. Bujnie natomiast rozwijały się rzeźba architektoniczna oraz rzemiosło artystyczne. Najwybitniejsze dzieła to przedmioty związane z kultem religijnym. Są to relikwiarze, krzyże, oprawy ksiąg, kielichy i naczynia liturgiczne.
Rzemiosło artystyczne odegrało wybitną rolę w dziejach sztuki bizantyńskiej. Wśród wyrobów z kości słoniowej wyróżniają się dyptyki konsularne, stosowane do 540 r. (kiedy zniesiono urząd konsulów). Jednakże od r. 400 sporządzano dyptyki z kości słoniowej do celów liturgicznych, z wyobrażeniami Chrystusa w majestacie i Matki Boskiej z Dzieciątkiem, rzadziej z podobiznami świętych.