Dyptyki takie, albo ich fragmenty używano wtórnie do oprawy średniowiecznych ksiąg.
Wyjątkowe miejsce ze względu na zdobiony przedmiot i wartość artystyczną zajmuje tron biskupa Maksymiana (545–553) w Rawennie, pochodzenia wschodniego, o bogatej ikonografii staro- i nowotestamentowej. Wyroby złotnicze obejmują świeckie i liturgiczne naczynia, relikwiarze, kadzielnice i krzyże, przeważnie z VI i VII w., dekorowane scenami mitologicznymi i religijnymi, wykonywane w warsztatach Konstantynopola, Syrii, na Cyprze i nad Morzem Czarnym.
W wyrobach złotniczych z użyciem emalii, obok techniki żłobkowej na miedzi, stosowano technikę komórkową na złocie. Osobną grupę zabytków rzemiosła artystycznego stanowią ampułki z VI i VII w. syryjskiego pochodzenia. Wytłaczano je w glinie z form kamiennych i zdobiono scenami religijnymi o charakterze historycznym i symbolicznym, odtwarzającymi dzieła malarstwa monumentalnego zaginione w Palestynie.
Bibliografia
Kłosińska J., Sztuka bizantyńska, Warszawa 1975. Rodley L., Byzantine Art and Architecture: An Introduction, Cambridge 1996, . Słownik terminologiczny sztuk pięknych, Warszawa 2006, . Stern H., Sztuka bizantyńska, Warszawa 1975.
Linki zewnętrzne
Anna Różycka-Bryzek, Przeciw stereotypom myślenia o sztuce bizantyńskiej Aleksandra Olędzka-Frybesowa, Tu i gdzie indziej – teraz i zawsze. Przestrzeń i czas w malarstwie bizantyńskim