Dysplazja czaszkowo-trzonowa (ang. craniodiaphyseal dysplasia, CDD, lionitis) – choroba genetyczna objawiająca się zniekształcającym przerostem kości czaszki i trzonów kości długich. Jest niezwykle rzadką chorobą, z około dwudziestoma przypadkami opisanymi w literaturze.
Historia Niekiedy za pierwszy opis choroby uznaje się przypadek rodzeństwa opisany przez Da Souzę w 1927 roku, który wprowadził na jego określenie termin leontiasis osseade Souza O: Leontiasis ossea. Porto Alegre (Brazil) Fac. Med. 13: 46-54, 1927.. Prawdopodobnie był to jednak przypadek zespołu Van Buchema. W 1949 roku opis choroby przedstawił Holiday, a w 1958 Joseph i wsp.Joseph, R.; Lefebvre, J.; Guy, E.; Job, J.-C. : Dysplasie cranio-diaphysaire progressive. Ses relations avec la dysplasie diaphysaire progressive de Camurati-Engelmann. Ann. Radiol. 1: 477-490, 1958..
Etiologia Większość przypadków jest sporadyczna. W przypadkach dziedzicznych w większości jest recesywne, jednak nie zidentyfikowano dotąd genu odpowiedzialnego za tę chorobę. Opisywano również dziedziczenie dominujące.