Franciszek Kochan ps. „Bryła”, „Leszek”, „Obłoński” także jako Leszek Obłoński (ur. 1 października 1910 w Rogach, zm. 7 listopada 1983) – podchorąży rezerwy artylerii Wojska Polskiego II RP, oficer Armii Krajowej, dowódca akcji dywersyjnych i bojowych m.in. zdobycia Iwonicza-Zdroju, awansowany do stopnia majora, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 1 października 1910 w Rogach w rodzinie chłopskiej jako syn Filipa i Marii z domu Mikosz. W rodzinnych Rogach ukończył szkołę powszechną. Odbył służbę wojskową w 8 baterii haubic 22 pułku artylerii polowej w Przemyślu (1928-1930), po czym przeniesiony do rezerwy w stopniu plutonowego. Od 1931 pracował w spółdzielni, od 1934 w kopalni ropy naftowej w Równem. Od 1932 do 1944 był naczelnikiem Ochotniczej Straży Pożarnej w Rogach.
Po wybuchu II wojny światowej walczył w okresie kampanii wrześniowej w szeregach macierzystego pułku przechodząc szlak bojowy od Katowic do Zamościa, po czym dostał się do niewoli niemieckiej. Uciekł z niewoli i 29 września 1939 wrócił do Rogów. Jesienią włączył się w działalność konspiracyjną, gromadził broń, pomagał przy przeprowadzaniu oficerów przez Bieszczady w stronę Węgier. W listopadzie 1939 wstąpił do Służby Zwycięstwu Polski.