25 listopada 1939 podczas powrotu z trasy granicznej został aresztowany przez Niemców, po czym z okolic Komańczy-Wisłoka został przewieziony do Sanoka i 27 listopada osadzony w tamtejszym więzieniu, skąd został zwolniony 28 marca 1940. Podawał się za przemytnika. W lipcu 1940 przystąpił do Związku Walki Zbrojnej, potem od 1942 działał w Armii Krajowej. W 1940 zorganizował i wyszkolił grupę dywersyjno–sabotażową i został jej dowódcą o ps. „Leszek”. Grupa działała w kopalni Rogi-Równe-Wietrzno, wypuszczając setki ton paliwa i wysadzając 270-tonowe zbiorniki z ropą na stacji we Wróbliku.
W 1943 został mianowany oficerem dywersji Obwodu Krosno oddziału partyzanckiego OP-15 w stopniu podporucznika. W kwietniu 1944 zorganizował i dowodził oddziałem złożonym z plutonu szturmowego nr 39 w Żeglcach pod dowództwem Mariana Szpila ps. „Jarowicz, plutonu bojowego nr 9 z Bóbrki z dowódcą Wojciechem Pałką ps. „Krzyk”, grupy dywersyjnej Placówki Centuria Chorkówka z dowódcą Janem Kurkiem ps. „Lewy” oraz grup dywersyjnych Placówki „Pelargonia” z Miejsca Piastowego i „Irys” z Iwonicza.