Sellars twierdzi dalej, że myślenie należy rozumieć w kategoriach wewnętrznej mowy, angażującej podobne elementy funkcjonalne, jak mowa uzewnętrzniona (konceptualizm). Mówienie o bytach abstrakcyjnych nie wyjaśnia jak działa świat, ale służy do wyrażania pewnych norm językowych. Zatem, świat, taki jaki jest sam w sobie, jest zasadniczo światem konkretnych partykulariów, i nie zawiera takich rzeczy jak własności, rodzaje czy relacje.
Według Sellarsa wiedza, a w istocie wszelka świadomość, jest sprawą językową. W związku z tym nie istnieje coś takiego jak świadomość przedpojęciowa, przedjęzykowa czy wiedza przedjęzykowa. Sellars nazywa to tezą „nominalizmu psychologicznego” i jest ona centralnym punktem jego epistemologii oraz teorii umysłu. Nie poznajemy świata jedynie przez jego odczuwanie. Nie znamy nawet naszych własnych doznań jedynie przez ich posiadanie. Do jakiejkolwiek świadomości, w tym świadomości własnych doznań, potrzebujemy języka.
Realizm naukowy W ontologii podkreślał, że:
„jeśli chodzi o opis i wyjaśnianie świata, to nauka jest miarą wszystkich rzeczy, tego, co jest, że jest, tego, czego nie ma, że go nie ma" ().
Nauka jest tutaj ,co prawda, rozumiana w duchu Peirce'a, jednak Sellars silnie popierał realizm naukowy. Wyraził to najdobitniej w swoim artykule pt.