Siergiej Władimirowicz Bołdyriew, ros. Сергей Владимирович Болдырев (ur. w stanicy Bogojawlenskaja w Rosji, zm. 23 października 1957 w USA) – rosyjski wojskowy (pułkownik), emigracyjny publicysta kozacki, oficer Rosyjskiego Korpusu Ochronnego, a następnie głównego zarządu kozackiego przy sztabie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej.
Życiorys W 1909 r. ukończył doński korpus kadetów, a następnie nikołajewską szkołę kawaleryjską. Służył jako chorąży w 1 pułku kawalerii Kozaków dońskich. Brał udział w I wojnie światowej. Był odznaczony Orderem Św. Jerzego. W 1916 r., po wyleczeniu od ciężkiej rany, został skierowany do służby w kozackiej szkoły wojskowej w Nowoczerkasku. W 1917 r. powrócił w stopniu podesauła do 1 pułku kawalerii Kozaków dońskich, obejmując dowodzenie 5 sotni. Pod koniec 1917 r. przybył nad Don, gdzie przystąpił do białych. Od stycznia 1918 r. w stopniu esauła walczył z bolszewikami w szeregach partyzanckiego oddziału. Następnie służył w wojskach marszowego atamana P. Ch. Popowa. W Nowoczerkasku wstąpił do straży przybocznej atamana gen. Piotra N. Krasnowa. Doszedł do stopnia pułkownika. Po ewakuacji wojsk białych z Krymu do Gallipoli w listopadzie 1920 r., zamieszkał w Paryżu. Wykonywał różne zawody, m.in.