Najlepiej znanymi widowni zachodniej (a może tylko przez to cenionymi przez nią najwyżej) filmami Kona Ichikawy są Harfa birmańska (1956) oraz Ognie polne (1959) – dwa dzieła o niezwykle silnej wymowie antywojennej, które są zarazem najbardziej posępnymi filmami Ichikawy.
Do najlepiej znanych i najwyżej cenionych obecnie dzieł Ichikawy należy również jego Olimpiada tokijska (1965). Jest to niezwykły film dokumentalny, pokazujący to wielkie sportowe wydarzenie bynajmniej nie z perspektywy osiągniętych wówczas rekordów i końcowych wyników, lecz kierujące uwagę widza na piękno ludzkiego ciała w trudzie sportowego wysiłku, na dramatyzm towarzyszący sportowej rywalizacji oraz emocje wyrażane przez sportowców, również tych przegrywających. Wykorzystując swoje wielkie umiejętności plastyczne oraz możliwości szerokiego ekranu, posługując się środkami artystyczno-filmowymi rzadko wówczas stosowanymi w reportażu filmowym Ichikawa ukazał w tym niezwykle pięknym obrazie wielki triumf ludzkiego ducha. Jednakże materiał filmowy, który został nakręcony przez 16 kamerzystów, wywołał wielkie zaskoczenie podczas jego wstępnej prezentacji dla organizatorów, sponsorów i producentów. Przygotowany przez Ichikawę materiał okazał się „zbyt artystyczny”, oczekiwali oni czegoś zupełnie innego, czyli stereotypowego reportażu.