modyfikacji historii życiowych, np. szybszego dojrzewanie pozwalającego na częstsze rozmnażanie się.
Pasożytnictwo prowadzi do wykształcania się unikalnych cech zarówno gospodarza, jak i żywiciela, które tworzone są wyłącznie ze względu na tę relację. Pasożyt uzależnia się do jednego gatunku i wytwarzanych przez niego reakcji obronnych, wobec których wykształca dzięki doborowi naturalnemu kontradaptacje. Relacje pasożyt-żywiciel w drodze koewolucji mogą prowadzić do relacji symbiotycznych, np. w przypadku mikrobiomu zamieszkującego jelita ssaków. Z jednej strony osobniki żywicieli z większą odpornością miały większe szanse na przeżycie i rozmnożenie, z drugiej drobnoustroje nie zabijające gospodarzy miały większe szanse na infekowanie kolejnych osobników. Wspólne korzyści z koewolucji są widoczne m.in. w relacjach symbiotycznych grzybów i roślin, a także roślin i zapylaczy oraz roślin i zwierząt owocożernych. Te relacje przekładały się także na wzrost różnorodności i wykształcanie wielu specyficznych mechanizmów wzajemnego manipulowanie przez partnerów interakcji. Rośliny na przykład wykształcają cechy, które wabią przede wszystkim zwierzęta zapylające, aby z nektaru nie korzystały osobniki niedające nic w zamian.
Zobacz też
koewolucja genetyczno-kulturowa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ewolucja