Śląska Partia Ludowa, nie chcąc narażać swych zwolenników na ataki ze strony polskich bojówek, nie organizowała niepodległościowych wieców. Rozpowszechniała natomiast swoje poglądy podczas zabaw tanecznych organizowanych pod szyldem apolitycznego Związku Ślązaków-Bund der Schlesier. Na początku lipca taką zabawę śląską zorganizował w Brennej „na spolonej” lider tutejszej grupy terenowej Śląskiej Partii Ludowej – kupiec M. Freund.

Postulat niepodległości Śląska Cieszyńskiego został poparty przez trzech członków Komisji Międzysojuszniczej: Dubois ze Stanów Zjednoczonych, Tissiego z Włoch i Coulsona z Wielkiej Brytanii), stanowczo jednak zaoponował przedstawiciel Francji Grenard. Kożdoń nie zrażał się i proponował, aby w plebiscycie śląskim dodać trzecią opcję wyboru – niepodległości, jednak i ten postulat nie znalazł poparcia. W efekcie sekretarz generalny Związku Ślązaków Józef Kożdoń nawiązał bliskie stosunki z czołowymi politykami czechosłowackimi: prezydentem Tomaszem Masarykiem, premierem Kramarzem i ministrem spraw zagranicznych Beneszem, którzy zapewnili go, że Śląsk w granicach Czechosłowacji zachowa autonomię polityczną, którą posiadał w monarchii Habsburgów, a Ślązacy otrzymają autonomię narodowościową. Wkrótce zjawił się w Paryżu, jako ekspert delegacji czechosłowackiej.