Deklaracja polsko-niemiecka o niestosowaniu przemocy (zwana też deklaracją o nieagresji oraz paktem o nieagresji) − podpisana 26 stycznia 1934 w Berlinie przez Józefa Lipskiego i Konstantina von Neuratha. Obie strony zobowiązały się, że przez dziesięć lat nie będą rozwiązywać swoich sporów w sposób agresywny. Dla obu państw porozumienie to stanowiło przykład Realpolitik. Piłsudski, który wcześniej w lipcu 1932 roku zawarł podobny pakt z ZSRR, realizował zasadę utrzymywania równowagi między dwoma sąsiadami Polski, co dało krajowi czas na wewnętrzną stabilizację. Z kolei Hitler wykorzystał ten pakt, by budować swój wizerunek polityka dążącego do pokoju, jednocześnie intensyfikując zbrojenia w Niemczech. Deklaracja doprowadziła do czasowej normalizacji i poprawy stosunków polsko-niemieckich w latach 1934–1939.